| اختر پټ مېړه نده |
اجل چې راشي وخت نه
غواړي |
|
اوبه په ډانګ نه بېلېږي |
انسان ته خبره خره
ته لرګئ |
|
بې زحمته راحت نشته |
بدبختي يوازې نه
راځي |
|
په پچه وخوت کشمير يې وليد |
پردئ کټ تر نيمو
شپو دی |
|
په درندو دروند، په سپکو سپک |
په تل کې به يې پېدا کړې |
|
په زور کلي نه کېږي. |
په دوه ګوتو لمر نه پټېږي |
|
په ښايست مه نازېږه |
په ډېرو قصابانو کې غوا مردارېږي. |
|
پور دې پور منت دې نور |
په ښايست مه نازېږه |
|
پړ مې که ، مړ مې که |
پوره ورک دې کړه دوه کوره |
|
ترکاڼي د بيزؤ کار نده |
تر بيکاري بېګاري ښه ده |
|
تشه لاسه ته مې دښمن يې. |
تروږمۍ چې ډېره شي، سهار نژدې کېږي |
|
تمه چې پېدا شي، مينه ورکېږي. |
تللی وخت بيا نه راګرځي |
|
تور لمڅی په صابون نه سپينېږي |
ته له ما جار زه له تا جار |
|
چرګه چې غټېږي، کونه يې تنګېږي |
جومات ته نژدې له خدائ نه ليرې |
|
چونګښه او يخمالکه |
چرګه معلومه نه، چورګوړي اسمان ته
وختل |
|
چې پيل ساتي پيلخانې به جوړوي |
چې په آسانه يې ګټي په آسانه يې
بايلي |
|
چې رڼا دې وي له کوره ټول عالم پرې
رڼا بوله |
چې خر نلرې په خره نه ارضې. |
|
په يوه ګل نه پسرلی کېږي |
چې زوی ونه ژاړي مور ورته شيدې نه
ورکوي |
|
چې هر څومره هوښيار يې نادان وپوښته |
چې نه لري سړي نه کروت خوري نه غوړي |
|
چې څه کرهې هغه به رېبې. |
چې هوګه يې نه وي خوړلي له خولې نه
يې بوی نه ځي |
|
خبر د خپلې خولې په اندازه کوه |
چې ډير غورېږي هغه لږ ورېږي |
|
په يوه ګل نه پسرلی کېږي |
په هوا کې ماڼې نه جوړېږي |
|
ښو تلوار په بدو تامل |
پر پردي لاس مار مه
وژنه |