|
|
لنډی قيامت کلي کې کوکنار سپړي گلونه ته به چېرته يې ناڅي له مستۍ نه چنارونه ته به چېرته يې اور شوه هغه تنده چې په زړه کې مې ساتلې وه غېږکې مې رانغاړي ارمانونه ته به چېرته يې ناست يمه وړو وړو هندارو ته د اوښکو مې ورک وي رانه ټوله شپه خوبونه ته به چېرته يې راشه چې له زړه هره پرده پورته کومه زه اوس هم هره ورځ کلي کې جوړ وي يو لنډی قيامتشاوخوا د سترگو وي جنگونه ته به چېرته يې. ژېړ مازيگرى دى دديدن دعا مې
وکړله
|
||||||||||||||||||||